Choroba Parkinsona najczęściej pojawia się około 50 roku życia, czasem nawet wcześniej, objawia się uczuciem sztywności większym w jednej kończynie, drżeniem kończyny oraz spowolnieniem ruchów. Z czasem tempo wykonywanych ruchów staje się wolniejsze dochodzi do pochylenia postawy ciała, problemów z chodzeniem i mogą pojawić się upadki.

Nie jest to tylko choroba związana  z zaburzeniami ruchu, lecz dodatkowo występują tzw. „objawy pozaruchowe” jak zaburzenia snu, depresja, wewnętrzna irytacja, zaparcia, nietrzymanie moczu, spadki ciśnienia krwi oraz zmiany skórne.

Diagnostyka ch. Parkinsona jest czasem trudna, bo nie każde drżenie oznacza ch. Parkinsona, a występują też postaci z dominacją sztywności, stąd proces diagnostyczny czasem wymaga także współpracy nie tylko z pacjentem, lecz także z rodziną.

Leczenie dobierane jest indywidualnie w zależności od objawów, czasu trwania choroby czy obecności innych towarzyszących objawów czy chorób współwystępujących. Terapia trwa całe życie i przy nasileniu się objawów ruchowych czasem wymaga modyfikacji o inne bardziej inwazyjne metody leczenia.